21 Μαΐου 2017

Δραγασάκης: Η συμφωνία ξεκλειδώνει την οριστική λήξη των Μνημονίων το 2018



Τέρμα!


Δανάη Παπαβασιλείου
 

Αγαπάμε το ποδόσφαιρο. Τεκμήρια της αγάπης μας οι ουλές από τα τραύματα που μας άφησαν οι «αναμετρήσεις», οι ενοχλήσεις από τα παλιά κατάγματα που αποκομμίσαμε στις «μάχες» μας στις κακοτράχαλες αλάνες της ελληνικής επαρχίας.

Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί παίξαμε μπάλα (τις περισσότερες φορές λαστιχένια, στα καλύτερα μας δερμάτινη).

Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί είδαμε «ζωντανούς» τον Τάκη Λουκανίδη, τον Γιώργο Σιδέρη, τον Μίμη Δομάζο, τον Μίμη Παπαϊωάννου, τον Γιώργο Κούδα, τον Γιώργο Δεληκάρη, τον Βασίλη Χατζηπαναγή…

Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί κάποτε από τα επίκαιρα στο σινεμά, αργότερα από την τηλεόραση, είδαμε τον Ντι Στέφανο, τον Πελέ, τον Γκαρίντσα, τον Γιασίν, τον Μπόμπι Τσάρλτον, τον Μπεστ, τον Κρόιφ.

Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί ήταν από τους λίγους χώρους (πολύ λίγους τη δεκαετία του εξήντα, ή του εβδομήντα) όπου οι φτωχοί μπορούσαν να νικήσουν τους πλούσιους, οι κοντοί τους ψηλούς, οι χοντροί τους αδύνατους, οι άσχημοι τους όμορφους.

Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί μας δίδαξε ότι η ομαδικότητα και η συντροφικότητα μπορούν να αμφισβητήσουν τους «συσχετισμούς δυνάμεων».

Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί μας έμαθε ότι τόσο στο παιχνίδι, όπως και στη ζωή, δεν υπάρχουν μόνον η νίκη, ή η ήττα, αλλά και η ισοπαλία.

Αγαπάμε το ποδόσφαιρο γιατί απ αυτό μάθαμε, εμείς οι κακοί και μέτριοι, να αναγνωρίζουμε τους καλύτερους, αλλά και οι καλύτεροι έμαθαν ότι χωρίς εμάς δεν πιάνανε μία.

Τα παραπάνω δεν γράφτηκαν για να τιμήσουμε τη «χαμένη μας νιότη», ούτε για να θρηνήσουμε για την «χαμένη τιμή» του ποδοσφαίρου. Γράφτηκαν περισσότερο ως όρκος πίστης σε ένα παιχνίδι που μας δίνει χαρές και λύπες (όπως κάθε παιχνίδι), αλλά (κυρίως) μας έμαθε πως να ζουμε με τους άλλους.

Όλα αυτά γράφτηκαν ως αναγκαία εισαγωγή για τη διατύπωση μιας πρότασης. Της πρότασης για τη ΔΙΑΚΟΠΗ ΕΠ ΑΟΡΙΣΤΟΝ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ.

Η εισαγωγή κρίθηκε αναγκαία για να διευκρινιστεί ότι η πρόταση δεν γίνεται από κάποιους που θεωρούν το ποδόσφαιρο «βάρβαρο», «αποπροσανατολιστικό», «αντικοινωνικό», αλλά από κάποιους που το αγάπησαν και το αγαπούν. Που συνεχίζουν να πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι μια θρησκεία χωρίς απίστους…

Λοιπόν, δεν θέλουμε το «ποδόσφαιρο» τους. Αλήθεια, σε ποιόν θα λείψει αν σταματήσει;

Να τελειώνουμε με το «ποδόσφαιρο» τους! Όχι μόνο γιατί είναι κακό (αυτό ίσως είναι το τελευταίο), αλλά γιατί έχει γίνει γάγγραινα στο κοινωνικό σώμα.

Ημεροδρόμος 

20 Μαΐου 2017

Το σχέδιο “Λευκός θάνατος”: Ο ανθελληνικός ρόλος των Γερμανικών τραπεζών στη Μικρασιατική καταστροφή


Του Ευθύμη Λεκάκη

Δυο πράξεις του ίδιου δράματος α) Οικτρή έξοδος και β) Ανελέητη λεηλασία.

13 Ιούνη 1914. Η πρώτη οικτρή ομαδική έξοδος των Ελλήνων από τη Μικρασία.

Χριστιανικοί πληθυσμοί, κατέφθαναν από το εσωτερικό της χώρας, εξ αιτίας της σκληρής καταπίεσης από τους οπαδούς του κινήματος των Νεότουρκων. Την ίδια περίοδο, σημειώνονται βίαιοι αλλά και εκούσιοι από φόβο εξισλαμισμοί, μεταφορές με βία κοριτσιών στα χαρέμια των αγάδων, νεαρά αγόρια πουλιόταν στο μεγάλο σκλαβοπάζαρο του Ικονίου για λίγα μόνο μετζίτια.

300.000 πρόσφυγες ήδη είχαν πάρει το δρόμο της προσφυγιάς και βρίσκονταν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, περιμένοντας την έκβαση των εξελίξεων αλλά και τις αντιδράσεις των λεγόμενων “Μεγάλων Δυνάμεων”.

3.800 Έλληνες, Οθωμανοί υπήκοοι, στοιβαγμένοι σαν τα ζώα, μέσα σ’ ένα πλοίο κατέφυγαν κυνηγημένοι από το λιμάνι της Παλιάς Φώκαιας με προορισμό τη Θεσσαλονίκη και άλλοι 2.000, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, για τον Πειραιά.

Ο Γάλλος φιλέλληνας Γκυφραί, κάτοικος Σμύρνης, διέθεσε δυο ρυμουλκά ιδιοκτησίας του, τα οποία υπό Ελληνική Σημαία, μετέφεραν συνέχεια κόσμο στη Μυτιλήνη.

Μ’ αυτό τον τρόπο ολοκληρώθηκε το πρώτο στάδιο της γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών, με την κωδική ονομασία “Λευκός Θάνατος”.

Εμπνευστής του σχεδίου ήταν ο Γερμανός Όθων Λίμαν φον Σάντερς*, ο οποίος θέλησε να δει με τα ίδια του τα μάτια το αποτέλεσμα του “εμπνευσμένου” σχεδίου του. Πρώτος σταθμός της περιοδείας του υπήρξε η Σμύρνη και κατόπιν οι παράλιες πόλεις της Μικράς Ασίας. Ο Σάντερς όμως διαπίστωσε ότι είχαν παραμείνει τόσο στις πόλεις όσο και διασκορπισμένοι στα δάση, αρκετές χιλιάδες χριστιανοί, Έλληνες και Αρμένιοι. Αγανακτισμένος για την αποτυχία του εγχειρήματός του είπε: “Αυτός ο πληθυσμός, σε ενδεχόμενη εκστρατεία της Ελλάδας, μπορεί, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, να οπλιστεί και να χρησιμοποιηθεί σαν στρατός μάχης. Συνεπώς, επιβάλλεται να συμπληρωθεί το έργο του διωγμού”.

Με τη συνεργασία των Κεμαλικών δυνάμεων και των των Τσετών, συνέχισαν να τρομοκρατούν τους χριστιανούς. Στη συνέχεια, οι Γερμανοί, έβαλαν σ’ εφαρμογή τη δεύτερη πράξη του σχεδίου:
Ανελέητη λεηλασία. Της αρπαγής των περιουσιών των πληθυσμών αυτών, κατά το οποίο, μικρά και μεγάλα καταστήματα στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη, θα περιέρχονταν στην κατοχή τους. Στο σημείο αυτό, μπήκε στο ύπουλο ανθελληνικό παιχνίδι και η Γερμανική κρατική τράπεζα “Ντόιτσε Μπάνκ” (Deutsche Bank)*.

Η Ντόιτσε Μπάνκ, άνοιξε τα σεντούκια της και πλέρια χρηματοδοτούσε όποιο Γερμανό επιθυμούσε να επενδύσει στα Ελληνικά ακίνητα σ’ολόκληρη την Τουρκική επικράτεια.

Καραβιές με χιλιάδες Γερμανούς κατέφθασαν στα παράλια, με μοναδικό στόχο ν’ αγοράσουν τις περιουσίες των Ρωμιών.

Η ευκαιρία αυτή φάνταζε για τους Ρωμιούς μοναδική, αφού ο καθένας σκεπτόταν να πουλήσει το μαγαζί του για να διαφύγει από τον κίνδυνο που αυξάνονταν μέρα με τη μέρα. Αρκετοί ήταν εκείνοι οι Ρωμιοί που αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες, ελπίζοντας σε υποστήριξη των χριστιανικών λαών της Ευρώπης, δε ζητούσαν χρήματα, αλλά πρόσφεραν μεταβίβαση μέρος της επιχείρησής τους σε Γερμανούς, με μοναδικό αντάλλαγμα να γραφτεί το Γερμανικό τους όνομα στις επιγραφές των καταστημάτων τους.

Μ’ αυτό τον τρόπο, οι Γερμανοί, έγιναν κάτοχοι εκατοντάδων καταστημάτων στις ελληνικές συνοικίες του Πέρα και του Γαλατά της Κωνσταντινούπολης και του Φραγκομαχαλά της Σμύρνης.

Εκεί που κάποιος έβλεπε προηγούμενα επιγραφές με Ελληνικά ονόματα π.χ. Ιωαννίδης, Παπαδόπουλος κλπ, κατόπιν έβλεπε, πάλι με ελληνικούς γραφικούς χαρακτήρες, τα Γερμανικά ονόματα Κάρολος Φρανκλάιν, Γουλιέλμος Χόλβενστάιν κλπ

Την ώρα που οι Νεότουρκοι έσφαζαν και λήστευαν τις Ρωμαίικες και γενικότερα χριστιανικές περιουσίες στο εσωτερικό της χώρας, την ίδια εποχή, οι Γερμανοί, χρησιμοποιώντας το φόβο, άρπαζαν τα καταστήματα στις παράλιες πόλεις και κωμοπόλεις της Μικράς Ασίας.

Σ’ αυτό το σημείο, δεδομένου ότι μετά το 1923, δεν αμφισβητήθηκε από τη νέα Τουρκική κυβέρνηση το ιδιοκτησιακό καθεστώς των Γερμανικών ιδιοκτησιών, τίθεται ένα ερώτημα:

Πως τα κατάφεραν οι Γερμανοί;
Η απάντηση είναι πολύ απλή και έχει αποδειχτεί ιστορικά.
Μπούκωσαν με χρυσάφι τους ηγήτορες της Τουρκίας.
Πρώτα το Σουλτάνο και κατόπιν το Μουσταφά Κεμάλ.
Μίζες τότε, μίζες και τώρα!!!
Αρκεί να γίνει πράξη το “Deutscheland uber alles”

*Όθων Λίμαν φον Σάντερς, (Otto Liman von Sanders), (1855-1929), γνωστός σαν Λίμαν φον Σάντερς. Γερμανός στρατηγός, που είχε αναλάβει στρατιωτικός σύμβουλος και ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του στρατού της Τουρκίας κατά τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο. Μετά το τέλος του πολέμου, το Φλεβάρη του 1919 και ενώ κρατούνταν στη Μάλτα με προορισμό να δικαστεί για εγκλήματα πολέμου, έξι μήνες μετά, λόγω μη έγερσης αξιώσεων από μέρους και της ελληνικής κυβέρνησης, αφέθηκε ελεύθερος, παραιτούμενος τον ίδιο χρόνο από τον Γερμανικό στρατό.

*Deutsche Bank. Ιδρύθηκε το 1870 στο Βερολίνο σαν τράπεζα για το εξωτερικό εμπόριο της Γερμανίας. Το Καταστατικό της Τράπεζας εγκρίθηκε στις 22 Γενάρη του 1870.

Από αγώνας της Κρήτης

19 Μαΐου 1919...Ο Πόντον'μουν εχάθεν




"Βρισκόμουν ακόμη στην Ιταλία ,όταν έλαβα από την Αθήνα ,από τον Υπουργό της Κοινωνικής πρόνοιας,τηλεγράφημα αν δέχουμαι ν'αναλάβω τη Γενική Διεύθυνση του Υπουργείου με ειδική εντολή να πάω στον Καύκασο όπου κιντύνευαν πάνω από εκατό χιλιάδες Έλληνες και να προσπαθήσω να βρώ τρόπο να μετακομιστούν στην Ελλάδα να σωθούν.."

Τον Ιούλιο του 1919 η κυβέρνηση Βενιζέλου εγκρίνει πίστωση 20.000.000 δρχ. για την περίθαλψη και τη βαθμιαία παλιννόστηση των προσφύγων. Η διαχείριση των χρημάτων ανατέθηκε σε ειδική Επιτροπή του Υπουργείου Περιθάλψεως, γενικός διευθυντής του οποίου αναλαμβάνει, από 8 Μαΐου 1919, ο Νίκος Καζαντζάκης. Μαζί με τους συνεργάτες του, Ηρακλή Πολεμαρχάκη, Γ. Κωνστανταράκη, Γ. Αγγελάκη, Ι. Ζερβό, Δ. Ελευθεριάδη, τον Γιώργη Ζορμπά και τον εκπρόσωπο του υπουργείου Γιάννη Σταυριδάκη αναλαμβάνουν το τιτάνιο έργο, "να σωθούν οι χιλιάδες αυτές ψυχές ,να εγκατασταθούν με ασφάλεια στη Μακεδονία και τη Θράκη.
Μέσα στον έναν χρόνο παραμονής του ,για πρώτη και μοναδική φορά σε δημόσια υπηρεσία ,ο Καζαντζάκης θα ζήσει το δράμα του Ελληνισμού στις εσχατιές του Καυκάσου και του Αντικαυκάσου και το κεφάλαιο ΚΖ' (Καύκασος) της Αναφορά του το αφιερώνει  στις δυσκολίες ,στο βαρύ χρέος που τον οδήγησε εκεί και στο ανθρώπινο "ψυχομέτρι" ,τους ξεριζωμένους που πήγαιναν να ρίξουν καινούργιες ρίζες .

Αναφορά στον Γκρέκο ΚΖ' (Καύκασος -αποσπάσματα σελ 510 εως 517)

"Πρώτη φορά παρουσιαζόταν στη ζωή μου η ευκαιρία να μπω στην πράξη να μην έχω πια να παλεύω με Χριστούς και Βούδες, παρά με ζωντανούς, σάρκα και κόκαλα ανθρώπους.

Καλή η στιγμή να δοκιμάσω αν η πράξη είναι η μόνη ικανή ν’ απαντήσει, κόβοντας με το σπαθί της τους αξεδιάλυτους κόμπους της θεωρίας. Δέχτηκα και για έναν άλλο λόγο∙ πόνεσα την αιώνια σταυρωμένη ράτσα μου που κιντύνευε πάλι στο προμηθεϊκό βουνό του Καυκάσου. Δεν ήταν ο Προμηθέας, ήταν η Ελλάδα καρφωμένη πάλι από το κράτος και τη βία και φωνάζει. Φωνάζει όχι τους θεούς, φωνάζει τους ανθρώπους, τα παιδιά της να τη σώσουν.(..)
Έτσι, ταυτίζοντας τα σημερινά παθήματα, με τα αιώνια πάθη της Ελλάδας, υψώνοντας την τραγική σύγχρονη περιπέτεια σε σύμβολο, δέχτηκα (..)
(..) Υστερα από δυό βδομάδες έφευγα απ'τον Καύκασο ..είχαν αρχίσει τα βαπόρια να φεύγουν φορτωμένα ψυχομέτρι..
(..)Το βαπόρι ήταν γεμάτο ψυχές που ξερριζώθηκαν από τα χώματά τους και πήγαινα να τις μεταφυτέψω στην Ελλάδα. Ανθρώποι, αλόγατα, βόδια, σκάφες, στρώματα, άγια εικονίσματα, ευαγγέλια, τσάπες κι αξίνες... δρόμωναν κατά τη λεύτερη Ελλάδα. Δεν είναι ντροπή να πω πως ήμουν βαθειά συγκινημένος: σαν νά ήμουν Κένταυρος και όλο τούτο συβάπορο το τσούρμο, σαν να ήταν από το λαιμό και κάτω το κορμί μου

(..). Η Μαύρη Θάλασσα κυμάτιζε αλαφρά, σκούρα λουλακιά, και
μύριζε σαν καρπούζι ζερβά μας τ’ ακρόγιαλο και τα βουνά του
Πόντου, μια φορά κ’ έναν καιρό δικά μας, δεξά αστραφτερό,
απέραντο το πέλαγο. Ο Καύκασος είχε σβύσει μέσα στο φως,
μα οι γέροι, με τη ράχη γυρισμένη, κάθουνταν στην πρύμνα
και δε μπορούσαν να ξεκολλήσουν τα μάτια τους από το
αγαπημένο ουρανοθάλασσο ‘ ο Καύκασος είχε χαθεί, φάντασμα
ήταν και σκόρπισε, μα απόμεινε ασάλευτος, αβασίλευτος
βαθιά στις λαμπυρήθρες των ματιών τους.

Δύσκολο, δύσκολο πολύ η ψυχή να ξεκολλήσει από την πατρίδα βουνά,θάλασσες, αγαπημένοι άνθρωποι, φτωχό αγαπημένο σπιτάκι,να χταπόδι είναι η ψυχή και όλα τούτα οι πλόκαμοί της."

Φωτογραφία :Σεπτέμβριος 1923 .Το ατμόπλοιο "Ιωνόπολις" "φορτωμένο ψυχομέτρι" μεταφέρει πάνω από 6.000 Πόντιους πρόσφυγες στην Ελλάδα.
Αναφορά στον Γκρέκο Εκδόσεις Ε.Καζαντζάκη


18 Μαΐου 2017

Ατιτλο



Πάγωνε στους δρόμους ο αγέρας
σαν χαρταετός μοιάζει η ψυχή
κι έχεις τα δυο μάτια βουρκωμένα
σαν προάστια μέσα στην βροχή.

Νύχτωσε νωρίς στην οικουμένη
ψάχνω, σε φωνάζω, δεν μ ακούς
βλέπω τα ηφαίστεια στους δρόμους
με φωτιές να καίν' τους ζωντανούς.

Φεύγω πικραμένη και σ' αφήνω
ακυβέρνητη στη θάλασσα σανίδα
δεν μπορώ το αίμα μου να δίνω
σε μιαν άρρωστη συνέχεια πατρίδα.

Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης.
Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος.
Πρώτη εκτέλεση: Σωτηρία Μπέλλου, « ΛΑΪΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ», 1980