31 Αυγούστου 2016

"song" for the waters

become a mighty song for the waters heard in every nook and cranny of this blessed earth
Στη Βόρεια Ντακότα η διαμαρτυρία για την κατασκευή αγωγού πετρελαίου συνεχίζεται

"Δεν πάμε σπίτια μας , ο αγωγός θα μολύνει το πόσιμο νερό και διαταράσσει τον ιερό χώρο.Έχουμε δικαιώματα και ένα από αυτά είναι η πρόσβαση σε καθαρό νερό " λένε οι αυτόχθονες κοινότητες του Cannon Ball (βίντεο)

**Το περιφερειακό δικαστήριο ζήτησε περισσότερο χρόνο ,μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου ,προκειμένου να αποφασίσει αν η κατασκευή του αγωγού επιβαρύνει το περιβάλλον και αποτελεί κίνδυνο για το νερό.

We’re not going home’theguardian



Σχετικά :Το καθαρό νερό είναι δικαίωμα, δεν είναι προνόμιο

30 Αυγούστου 2016

Nύχτες στο Corleone


Ο Δήμος Βερύκιος ,σε έκτακτη εκπομπή απόψε στον Alpha, παρουσίασε ως αποκάλυψη την πληροφορία πως ο νομικός σύμβουλος του δημοσίου για τις τηλεοπτικές άδειες Γιάννης Μαντζουράνης είναι δικηγόρος του Βαγγέλη Μαρινάκη, κάτι που όπως είπε εγείρει ερωτηματικά για τη διαγωνιστική διαδικασία που ακολουθείται.

Ευτυχώς όμως Άγιο είχαμε και ο Γιάννης Μαντζουράνης τελικά είναι δικηγόρος του Δημήτρη Κοντομηνά, του ιδιοκτήτη του Alpha, κάτι που δεν εγείρει ερωτηματικά για τη διαγωνιστική διαδικασία που ακολουθείται.

Ο Πρόεδρος Γιάννης Αλαφούζος ,αν και τιμωρημένος με δέσμευση της κινητής και ακίνητης περιουσίας ,κατέβηκε στο στίβο με εγγυητική 3 εκατομμυρίων ευρώ (με εντολή τίνος ; ) ,αλλά αυτό δεν εγείρει ερωτηματικά για τη διαγωνιστική διαδικασία που ακολουθείται.

Ο Γιάννης Μαντζουράνης (ο νομικός σύμβουλος του δημοσίου και δικηγόρος του κ.Κοντομηνά) ήταν επίσης και δικηγόρος ,δεξί χέρι , του Μένιου Κουτσόγιωργα και μετά ,στο κελί 33, κατήγγειλε -συγνώμη θυμήθηκε ότι ο Κουτσόγιωργας εισέπραξε από τον Κοσκωτά 2 εκατ. δολάρια και το λογαριασμό τον είχε ανοίξει ο ίδιος .
Αλλά αυτές είναι παλιές ιστορίες ,που δεν εγείρουν ερωτηματικά ,και δεν τις θυμάται κανείς πιά

Ο κ. Καλογρίτσας άργησε να καταθέσει την εγγυητική ,αλλά ο κ.Μαντζουράνης υπερασπίστηκε τον εργολάβο -επενδυτή . 40 λεπτά περίμενε το πρωτόκολλο ανοιχτό ,αλλά αυτό δεν εγείρει ερωτηματικά για τη διαγωνιστική διαδικασία που ακολουθείται.

ΥΓ. Ο Βρυώνης κατέθεσε 3 εκατομμύρια τεμάχια κολλαγόνο
Συνεχής ενημέρωση

Όλα αυτά μπορεί να μην εγείρουν ερωτηματικά για τη διαγωνιστική διαδικασία που ακολουθείται, αρχίζουν όμως και υποψιάζουν (sic) για την "καναλαρχία" που συγκροτείται 

28 Αυγούστου 2016

Στο Βέλγιο κυνηγάνε οχι Pokemon ,αλλά βιβλία


Κατά κάποιο περίεργο τρόπο, το να διαβάζεις ένα βιβλίο ποτέ δεν σε κάνει να αισθάνεσαι ότι στέκεσαι ακίνητος.Jef Mallett, 1962-, Αμερικανός συγγραφέας κόμικς

Η ιδέα ανήκει στην Aveline Gregoire,διευθύντρια δημοτικού σχολείου, και είναι απλή .Ο "παίκτης" επιλέγει ένα βιβλίο που θέλει να μοιραστεί (ή να κάνει χώρο στη βιβλιοθήκη του ) και το "εγκαταλείπει" σε δημόσιο χώρο με ένα συνοδευτικό σημείωμα ,φωτογραφία και ενημερώνει την ομάδα f/b, μην ξεχνώντας να αναφέρει που το άφησε. Αυτός που θα βρει πρώτος το πολύτιμο αντικείμενο έχει την ευκαιρία να το διαβάσει και με τη σειρά του το αφήνει για τον επόμενο και έτσι το κυνήγι συνεχίζεται με απρόσμενη ανταπόκριση στο Βέλγιο .
Βιβλία που έμεναν χρόνια σε βιβλιοθήκες έχουν μια νέα ζωή και απρόβλεπτες διαδρομές απο χέρι σε χέρι .Μετά ο καθένας μπορεί να σχολιάσει με τους άλλους στην ομάδα το βιβλίο που δανείστηκε.

Αν ένα βιβλίο διαβασμένο από χίλιους διαφορετικούς ανθρώπους είναι χίλια διαφορετικά βιβλία,φανταστείτε τη "γονιμοποίηση" από το ένα μυαλό στο άλλο :)

 πληροφορίες απο εδώ :http://www.lalibre.be/…/apres-les-pokemon-devenez-chasseurs…

πηγη 

25 Αυγούστου 2016

Το καθαρό νερό είναι δικαίωμα, δεν είναι προνόμιο


Απ'τη Ντακότα ως τη Χαλκιδική αγώνας για το νερό και τη γη

"To νερό είναι δικαίωμα. Το καθαρό νερό είναι δικαίωμα, δεν είναι προνόμιο"

Με αυτό το "σύνθημα" οι αυτόχθονες κοινότητες των Cheyenne River αντιστέκονται στην απόφαση των ΗΠΑ για την κατασκευή αγωγού πετρελαίου που θα διασχίζει τον ποταμό Missouri στην Ντακότα .Την Τρίτη ομοσπονδιακός δικαστής εξέδωσε προσωρινή περιοριστική εντολή που απαγόρευε την πρόσβαση των διαδηλωτών στην περιοχή των έργων ,ωστόσο ο αριθμός τους συνέχισε να αυξάνεται καθώς έχουν την υποστήριξη όχι μόνο των ιθαγενών. " Δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα των ιθαγενών,είναι θέμα που αφορά κάθε άνθρωπο" , δήλωσε ο Dustin Thompson.

"Έχουμε να βρούμε έναν τρόπο για να γίνει λίγο πιο ασφαλής για όλους", λένε οι ιθαγενείς ,μια διαρροή αγωγού θα απειλούσε την ύδρευση των κοινοτήτων της περιοχής και έχουν καταθέσει μήνυση εναντίον της U.S. Army Corps of Engineers η οποία ισχυρίζεται πως κάθε μέρα καθυστέρησης του έργου χάνονται 75.000 δολάρια και οι ζημιές αναμένεται να αυξηθούν σημαντικά για κάθε μέρα που αυτό έχει σταματήσει.

Περισσότερα εδώ : 
και εδώ 



19 Αυγούστου 2016

Οχι μια ,εκατοντάδες σημαίες της Παλαιστίνης σηκώθηκαν στο "Celtic Park"


Το είπαν και το έκαναν ,αγνοώντας την προειδοποίηση της UEFA

Οχι μια ,εκατοντάδες σημαίες της Παλαιστίνης σηκώθηκαν στο "Celtic Park" ,στην αναμέτρηση με την Ισραηλινή Χάποελ Μπερ Σεβά για τα πλέι οφ του Champions League, απο τους φιλάθλους της Σέλτικ .Αν και τους είχε γίνει σαφές πως οποιαδήποτε πολιτική διαμαρτυρία εντός του "Celtic Park" θα υποχρέωνε την Ευρωπαϊκή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία να επιβάλλει κυρώσεις, εκείνοι "έγραψαν" την προειδοποίηση και έδειξαν την αλληλεγγύη τους προς την Παλαιστίνη εκφράζοντας την αντίθεσή τους στο ισραηλινό Απαρτχάιντ, την αποικιοκρατία και τις αμέτρητες σφαγές του Παλαιστινιακού λαού
Free Palestine



18 Αυγούστου 2016

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα μια ζωντανή επίκληση της λύρας


“Today in my heart
a vague trembling of stars
and all roses are
as white as my pain.”
Federico García Lorca
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Ένας περιπαθής του ενστίκτου (του Τάκη Βαρβιτσιώτη)
 
Ο Φ.Γκ. Λόρκα είναι ακριβώς μια ζωντανή επίκληση της λύρας, ένας ποιητής που γράφει όπως το πουλί τραγουδά, όπως ο άνθρωπος ανασαίνει, ένας αοιδός με την πανάρχαιη σημασία της λέξης, που τα ίχνη της καταγωγής του χάνονται στους ομηρικούς χρόνους, ένας σύγχρονος βέβαια αοιδός που, αφού άντλησε από τους θησαυρούς του ισπανικού λαϊκού τραγουδιού, αυτού του canto jondo, του πλημμυρισμένου από ακόρεστο πάθος και τις εκθαμβωτικές λάμψεις της Ανδαλουσίας, άνοιξε τις ίδιες τις φλέβες του για να ποτίσει με το φλογερό αίμα του όλο το υφάδι του νεότερου ποιητικού λόγου. Είναι ακόμα «μια φυσική αστραπή, μια ενέργεια σε αέναη κίνηση», όπως τον χαρακτήρισε ο Πάμπλο Νερούδα, ένας ορμητικός χυμός που ξεχειλίζει μέσα από τα αδιαπέραστα φυλλώματα ενός παρθένου δάσους, άλλοτε θυμίζοντας το χαρούμενο κελάρισμα μιας πηγής και άλλοτε τον ψίθυρο μιας εφιαλτικής αγωνίας, μια φύση γεννημένη να εκφράσει τις πιο ζωηρές αντιθέσεις, τη φωτιά και την έξαρση της ζωής, αλλά και το μυστήριο και το ρίγος του θανάτου, έτοιμη να συντρίψει το σώμα όταν αυτό δεν θα είναι παρά «ένα σκεπτόμενο σχήμα» και θα εγκαθιδρύσει μια θρησκεία της γης, το «βασιλεία του σταχυού».
 
Σπάνια μπορούμε να συναντήσουμε έναν άλλο ποιητή που να βρίσκεται τόσο ριζωμένος στη γενέθλια γη του (θυμούμαι τώρα επίσης τις δικές μας σχετικά ανάλογες περιπτώσεις του Σολωμού και του Σικελιανού) και σπάνια ένα ποιητικό έργο μπορούσε να αποτελέσει, όσο του Λόρκα, το ιδεώδες κάτοπτρο όπου ένα ολόκληρο έθνος αναγνωρίζει τον εαυτό του. Σε κάθε στίχο του δημιουργού του Romancero Gitano είναι εύκολο ν’ ανακαλύψει κανείς χειμαρρώδη, εκρηκτική και καυτερή σα λάβα ηφαιστείου παρουσία της Ισπανίας, «της βαθιάς Ισπανίας». Το τσιγγάνικο αίμα, ο θάνατος που παραμονεύει σε κάθε γωνιά, ο έρωτας σε κάθε παραθύρι, «η κιθάρα που κάνει τα όνειρα να κλαιν» και «όμοια με ρογαλίδα υφαίνει ένα μεγάλο άστρο», οι μεθυστικές μυρωδιές του γιασεμιού και του νάρδου, η σελήνη που κατεβαίνει από τον ουρανό να σαγηνέψει το παιδί, ο λάγνος πράσινος άνεμος που κυνηγάει την Παινεμένη, ο ουρανός που λάμπει πάνω από τις όχθες του Γουαλδακιβίλ, τόσες συσσωρευμένες εικόνες αυτής της παρουσίας, όπου σμίγουν το καθημερινό με το μυθικό, το φυσικό με το υπερφυσικό, το σύγχρονο με το αρχαίο και μας οδηγούν ως την μαγεία του ονείρου και της φρεναπάτης.
 
Η ποίηση του Λόρκα είναι καταπληκτικά διαφορετική από κείνη πολλών συγχρόνων Ευρωπαίων ποιητών, που βρίθει από διανοήματα και ασφυκτιά από φιλοσοφία. Είναι μια ποίηση άμεση και ενστικτώδεις· όχι διανοητική κατασκευή η ποιητική ερμηνεία μιας οποιαδήποτε ιδέας· και η φιλοσοφία της φιλοσοφίας ενός ποιητή που ζει σε όλο του το σώμα, που ακολουθεί «το δρόμο του αίματος», όπως εκφράζεται με το στόμα ένας ήρωάς του στο Ματωμένο γάμο, για να καταλήξει να βρεθεί αντιμέτωπος με το οντολογικό μυστήριο. Έτσι μια διαδικασία απόλυτης εσωτερίκευσης κυριαρχεί σ’ όλο το έργο του ποιητή και μια επιμονή για διείσδυση στις βαθύτερες ζώνες του εγώ και για ανίχνευση στοιχείων τελετουργικών που κατάγονται από τους πρώτους χρόνους της δημιουργίας. Ο Λόρκα, μολονότι συνεπαρμένος από τη γοητεία του απίθανου και του φανταστικού, δεν τρέφει καμιάν αυταπάτη για την ασημαντότητα της ιδιωτικής ζωής και μένη άγρυπνος διαρκώς για να σημάνει συναγερμό και να αποκαλύψει στον άνθρωπο το τραγικό του πεπρωμένο.

Δεν είναι όνειρο η ζωή. Σηκωθείτε!
Σηκωθείτε! Σηκωθείτε!
Γκρεμιζόμαστε από τις σκάλες
Για να φάμε το μουσκεμένο χώμα
Ή ανηφορίζουμε την κόψη του χιονιού
Με τις πλήθιες πεθαμένες ντάλιες.
Όμως μήτε λησμονιά υπάρχει μήτε όνειρο.
 
Απ’ αυτόν το μόνιμο εφιάλτη, τον πανικό που έγινε αλλόφρονη οπτασία, μαύρη αυλαία, παραπέτασμα που τον καταδιώκει για να τον σκεπάσει, βρύα και χόρτα που εισβάλλουν απειλητικά σα σπαθιά να τρυπήσουν το νεκρό κεφάλι, απ’ αυτό το «βαθύ πηγάδι όπου όλοι θα πέσουμε μέσα» τίποτα δεν θα μπορέσει να τον αποσπάσει. Αν στον Ρίλκε ο θάνατος γίνεται οικείος και αποτελεί την αναπότρεπτη φάση μιας κυκλικής διαδρομής όπου συναντώνται το πέταγμα και η πτώση, αν στον Μότσαρτ καταυγάζεται από το διηνεκές εκείνο φως, το lux Ave Verum ενσταλάζοντας στην ψυχή μας μιαν υπέρτατη γαλήνη και μακαριότητα, στο Λόρκα δεν αποβάλλει ποτέ την αποτρόπαιη όψη του και την εντελώς μηδενιστική σημασία του. Ο Ιγνάτιος Σάνχιεθ Μεχίας, ο θαυμάσιος για την ομορφιά και τη δύναμή του ταυρομάχος, και αυτός ακόμα καταχωνιάζεται από το χιόνι της λησμονιάς και της απουσίας.
 
Θε να ‘ρθει το φθινόπωρο με τα σαλιγκάρια του
Με τα τσαμπιά από σύννεφα και με τα συναγμένα του βουνά
μα κανείς δε θα ποθεί να δει τα μάτια σου
γιατί ‘σαι πια νεκρός παντοτινά..
 
Και ο Λόρκα όταν στο Μπουένος Άιρες ζει μερικές από τις πιο θριαμβευτικές στιγμές του, εξομολογείται σ’ ένα δημοσιογράφο. «Ο θάνατος. Α! εισχωρεί σ’ όλα τα πράγματα. Η ησυχία, η σιωπή, η γαλήνη είναι οι μαθητεία του. Ο θάνατος είναι παντού. Είναι κυρίαρχος… Δε μπορώ να μείνω στο κρεβάτι με τα παπούτσια μου… Μόλις κοιτάζω τα πόδια μου η αίσθηση του θανά του με πνίγει. Τα πόδια στηριγμένα έτσι στις φτέρνες μου θυμίζουν τα πόδια των νεκρών που είδα όταν ήμουν παιδί». Μπροστά στο αδιέξοδο του θανάτου και την καταλυτική μανία του χρόνου -που αποτελεί άλλωστε και το θέμα του έξοχου και τόσο ιδιόρρυθμου θεατρικού έργου του Σαν πέρασαν πέντε χρόνια- δυο τρόποι διαφυγής του απομένουν. Ή να συμφιλιωθεί με τον θάνατο και ν’ απαρνηθεί τον εαυτό του με μιας εκούσια, γεμάτη εμπιστοσύνη, εγκατάλειψη μέσα στο απεριόριστο χώρο της αιωνιότητας, σύμφωνα με το δίδαγμα του Χριστιανισμού· ή να εξεγερθεί και ν’ αγκαλιάσει με πάθος τη γήινη πραγματικότητα, τον αισθητό κόσμο, το παρόν, συμπυκνώνοντας εις το έπακρον την ολότητα του χρόνου σε μιαν έντονα βιωμένη στιγμή. Ακολουθεί τον δεύτερο τρόπο. Είναι ο δρόμος της γήινης σωτηρίας, ο δρόμος που οδηγεί στη λατρεία της γης. «Τη γη, Θεέ μου, τη γη αναζητώ» θα γράψει σ’ ένα ποίημα του. Αυτή υμνεί με θρησκευτική έξαρση και στους αρχαίους θεούς της γονιμότητας θα καταφύγει μια ηρωίδα του που πάσχει από στειρότητα, η Γέρμα, στο ομώνυμο θεατρικό του έργο.
 
Η οντολογική αυτή εξέγερσή του συνοδεύεται και από μια προσχώρηση στο ανθρώπινο και μιαν εξέγερση κοινωνικού περιεχομένου, που την ενισχύει σημαντικά η διαμονή του στη Νέα Υόρκη. Κάτω από την πρόσοψη μιας απατηλής πολυτέλειας και φαντασμαγορίας που καλύπτει αυτή την απέραντη πολιτεία η αμείλικτη διεισδυτική ματιά του αναγνωρίζει αμέσως το δράμα όχι μόνο της αμερικάνικης αλλά κάθε σύγχρονης κοινωνίας, την κατάπτωση ενός πολιτισμού όπου κυριαρχεί το χρήμα και η μηχανή, και σπεύδει να καταγγείλει σε μια συρροή εικόνων συνταρακτικών που θυμίζουν Αποκάλυψη.
 
Η αυγή της Νέας Υόρκης
Τέσσερεις κίονες από λάσπη
Και έναν ανεμοστρόβιλο από μαύρα περιστέρια
Που βουτούν μέσα στ’ ακάθαρτα νερά…
………………………………………………………….

Η αυγή φθάνει και δεν τη δέχεται κανένα στόμα
Γιατί εκεί κάτω δεν υπάρχει πρωί μήτε πιθανή ελπίδα…
Κάποτε νομίσματα σε μανισμένα σμήνη
Διαπερνούν και καταβροχθίζουν τα εγκαταλειμμένα παιδιά…
Ακούω να τραγουδά το σκουλήκι 
Μες στην καρδιά πολλών κοριτσιών…
Τα παιδιά… τρέμουν κάτω από την ωχρή τρομοκρατία των αφεντικών
Οι γυναίκες πνιγμένες μες τα ορυκτέλαια…
Πρέπει να φωνάξω
Ώσπου να αρχίσουν οι πόλεις να τρέμουνε ωσάν μικρά κορίτσια…
Και να συντρίψουν τις φυλακές του λαδιού και της μουσικής
Γιατί θέλουμε να γίνει θέλημα της γης
Που δίνει τους καρπούς της για όλους.

Τάκης Βαρβιτσιώτης, απόσπασμα από το Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Ένας περιπαθής του ενστίκτου, Κ.Θ.Β.Ε. Σειρά διαλέξεων περιόδου 1963-1964, Θεσσαλονίκη, 1964
 
Πγηή :Αφιέρωμα στον ποιητή από antifonies.