14 Ιανουαρίου 2017

Ζητούνται, «επικίνδυνοι» άνθρωποι, να ταράξουν τη σιωπή…


Ξέρεις τι δυστυχία είναι να μη σου αρέσει η πόλη που έζησες σχεδόν όλη σου τη ζωή και που αγάπησες σχεδόν όσο και τα χώματα που γεννήθηκες;; Και όμως εμενα μου συμβαίνει τελευταία και αυτό! Έχει πάψει να μου αρέσει αυτή εδώ η πόλη που πνίγει τα πνευμόνια μας με «καυσαέριο» κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά.

Δεν μου αρέσει γιατί όταν πηγαίνω να βρω καταφύγιο στη δημόσια βιβλιοθήκη εκεί συναντώ λίγους και αυτοί δεν είναι απόλυτα σιωπηλοί και βυθισμένοι σε ένα βιβλίο και στις σημειώσεις τους.Οταν πάλι βγαίνω να περπατήσω δεν μου αρέσει γιατί βλέπω αποτσίγαρα στους δρόμους πεταμένα και το εκπληκτικό αττικό φως , φωτίζει τα όμορφα φυσικά τοπία της που είναι πια βρώμικα και βεβηλωμένα.

Δεν μου αρέσει γιατί οι δημιουργικοί άνθρωποι που συναντάει κάποιος σε αυτή τη πόλη, μοιάζουν απαρηγόρητοι, περιθωριοποιημένοι και μόνοι -βασανισμένοι από «καννίβαλους» που ρουφούν, δίχως να εκτιμούν, την φαιά τους ουσία.

Δεν μου αρέσει γιατί βλέπω ανθρώπους υποταγμένους στα βλέμματα μιας κοινωνίας παράταιρης, άνομης αλλά και βαθιά υποκριτικής. Ανθρώπους που κυνηγούν τα λάθος πράγματα, για να κερδίσουν την εκτίμηση λάθος ανθρώπων.

Δεν μου αρέσει γιατί οι πολιτικοί μας αρχηγοί, ζήτησαν ψήφο για την αξιοπρέπεια του τίτλου και της θέσης μόνο. Aν ξεγυμνώσεις όλους τούτους απο τα αξιώματα και τα σινιέ κουστούμια θα δεις ότι πολύ λίγοι θα έχουν εκείνη την ποιότητα της αξιοπρέπειας που δίνει η ελευθερία της γύμνιας του κορμιού.Δεν μου αρέσει γιατί οι πολίτες της συνδέουν την πολιτική με τους πολιτικούς.

Δεν μου αρέσει που δεν βλέπω πια γύρω μου ανθρώπους να ονειρεύονται. Και όσοι ακόμα το κάνουν έχουν χαμένη τη σπιρτάδα από τα μάτια τους, γιατί προτίμησαν τη σιωπή από τη μοναξιά…

Δεν μου αρέσει η θλίψη, η μιζέρια που αποπνέει πλέον αυτή η πόλη αυτή.

Εσύ δεν ταυτίζεσαι μαζί μου;

Είσα ίσως απλά από αυτούς που έπαψαν να μάχονται; Eίσαι ακόμα ένας απο εκείνους τους συμβιβασμένους από καιρό;; Από κείνους που γνωρίζουν τη θλιβερή κατάσταση μα αρνούνται να τη παραδεχτούν, γιατί δεν έχουν άλλη- νομίζουν- επιλογή; Πιστεύοντας πως είσαι φυλακισμένος σε μια κόλαση που είναι αδύνατον να αλλάξει, προσπαθείς μήπως να σκαρφιστείς τρόπους για να αποσπάσεις την ίδια την προσοχή ςσου;; Αντί να παλέψεις για να αλλάξεις την πόλη αυτή, μεμψιμοιρείς ή απλά μεθάς και ταξιδεύεις σε απραγματοποίητους πόθους και απωθημένα θέλω;;;

Ίσως έπαψες να νοιάζεσαι…. Ίσως όμως να είσαι κι εσύ από εκείνους τους δειλούς που αρνούνται να αγκαλιάσουν το πρωτόγνωρο, γιατί φοβούνται την κοινωνική κατακραυγή. Γιατί ξέρουν πως σαν στο παλιό κομμάτι, ίσως δυσκολευθούν να βρουν μια θέση στο καινούριο -όταν και αν αυτό εδραιωθεί!

Βλέπεις ακόμα και η θέση του μεμψίμοιρου στην πόλη τούτη είναι μια θέση…. Μια θέση, θα έλεγα, που έχει και μια κάποια αίγλη, διότι δίνει την εντύπωση πως ο αρνητισμός κρύβει και μια αντιπρόταση, η οποία όμως στην ουσία δεν υπάρχει! Στην πραγματικότητα η θέση σου είναι μια θέση δειλίας. Δειλία της απάθειας, τη λέω εγώ! Διότι αν πάψει να υπάρχει αυτό για το οποίο παραπονιέσαι, θα χάσεις την ταυτότητά σου, θα χάσεις αυτό που σου δίνει νόημα. Εκτός αν είσαι από κείνους που γνωρίζουν το κενό τους, μα δε ξέρουν πώς να το γεμίσουν. Σε σένα χρειάζεται ένας στόχος, και μια πελώρια προσπάθεια ώστε να σε κάνουμε να πιστέψεις στον εαυτό σου! Να σε κάνουμε να πιστέψεις πως είσαι ικανός να αλλάξεις, έστω λίγο, τα πράγματα. Αρκεί να προσπαθήσεις.

Ίσως πάλι είσαι από αυτούς που συνεχίζουν μονάχοι, μια μάχη σιωπηλή. Μα η μάχη που δίνεις είναι για να διατηρήσεις το όνειρό σου, τους πόθους και τη σπιρτάδα στο δικό σου βλέμμα. Έπαψες να μάχεσαι για μια αλλαγή συλλογική γιατί μετά από κάθε σου προσπάθεια συνάντησες την αδιαφορία , την προδοσία και την απογοήτευση. Και βέβαια πληγώθηκες και έκανες πίσω.. ταμπουρώθηκες στον προσωπικό, ιδιωτικό σου χώρο, για να τον σώσεις από τη φθορά.

Στα σίγουρα τώρα που με διαβάζεις στον ζεστό, μοναχικό και ασφαλή σου χώρο, νιώθεις μια φλόγα που ανάβει τα σωθικά σου, κατανοώντας πως υπάρχουν και άλλοι σαν εσένα, και αναζητάς τώρα τρόπο να τους συναντήσεις για να σκαρφιστείτε μαζί τα παιχνιδίσματα που θα μπορούσαν να απελευθερώσουν την οργισμένη δημιουργία που συσσωρεύατε όλοι σας στην σιωπή.

Η εσωστρεφής μας πόλη είναι μια πόλη σκληρή. Πολύ σκληρή. Μια πόλη αυτάρεσκη και αλαζονική, που εγκλωβισμένη στον μικρόκοσμό της νομίζει πως είναι ξεχωριστή. Δυστυχώς όμως κάνει λάθος. Μια πόλη για να γίνει και να διατηρηθεί ξεχωριστή πρέπει να παλέψει. Και πάει καιρός που η πόλη αυτή έχει παρατήσει τα όπλα. Πάει καιρός που η πόλη αυτή έχει παραδοθεί, διολισθαίνοντας σε μονοπάτια βαλτωμένα.

Ζητούνται, λοιπόν επικίνδυνοι άνθρωποι, να ταράξουν τη σιωπή. Ζητούνται άνθρωποι να βάλουν ένα μεγάλο στοίχημα. Να δώσουν μια μάχη ενάντια σε πλάνους «ηγέτες» και συντηρητικούς πολίτες. Ενάντια σε μια βαθιά θεμελιωμένη στρεβλή λογική. Επικίνδυνοι, ανικανοποίητοι με την υπάρχουσα σήψη και παρακμή, ονειροπόλοι, θρασύτατοι και αλλόφρονες, που και η ψυχή και η σκέψη τους να βράζει.Αυτούς έχει ανάγκη η πόλη.Αυτοί πρέπει να δώσουν το παρόν. Απ’ τους υπόλοιπους ζητώ απλά να μην σταθούν εμπόδιο.



φωτογραφία :Βασίλης Κολτούκης

11 Ιανουαρίου 2017

"τόποι του Καββαδία"


Με πορφυρό στα χείλη μου κοχύλι σε προστάζω
στο χέρι το γεράκι σου και τα σκυλιά λυτά.
Απάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω
και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά.

 Ο Nίκος Καββαδίας γεννήθηκε σαν σήμερα στις 11 Ιανουαρίου 1910 και μας ταξίδεψε από ωκεανό σε ωκεανό ,σε μέρη εξωτικά που δεν γνωρίζαμε και ίσως ακόμη δεν ξέρουμε που βρίσκονται  

Πατήστε στο "τόποι του Καββαδία" ,και μετά στις καρφίτσες του χάρτη ,από ήπειρο σε ήπειρο ,από θάλλασα σε θάλασσα ,απ' το Bioko Norte στα Marquesas Islands με "γέφυρες" τους στίχους κι ἀλάργα μας τὸ σκοτεινὸ λιμάνι τοῦ Gabes.

"αν πας λιγάκι παρακάτου, στις Μαρκίζες,
που άλλοτες τρώγανε μπανάνες κι άγριες ρίζες,
καλλυντικά τώρα πουλάνε του Coty"

Καλό ταξίδι 
τόποι του Καββαδία

 "υπεύθυνη ταξιδιού" εδω 
πίνακας :Γιάννης Σταύρου, Ταξιδεύοντας (λεπτομέρεια)


 Σχετικό : Νίκος Καββαδίας ,ολόκληρος ο κόσμος η θάλασσα κι η ποίηση


Ο Koudelka φωτογραφίζει στο «Τείχος του Αίσχους»


Το ντοκιμαντέρ "Koudelka Shooting Holy Land" ταξιδεύει ανά τον κόσμο

 «Φωτογράφε απομακρύνσου από τον φράχτη! Πήγαινε πίσω φωτογράφε!», φωνάζει απειλητικά μια ψυχρή, μηχανική φωνή από τα μεγάφωνα, ενώ αυτός κάνει μικρά διστακτικά βήματα μπροστά στο θηριώδες τείχος. Μπροστά σε αυτό το γκρίζο τερατούργημα, παγκόσμιο σύμβολο καταπίεσης που, όπως ο φωτογράφος ομολογεί, τού προκαλεί ταυτόχρονα μίσος αλλά και δέος. Το τείχος δεν είναι άλλο από αυτό που ύψωσε το κράτος του Ισραήλ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη της Δυτικής Όχθης και ο φωτογράφος ένας κατεξοχήν εκπρόσωπος της γενιάς της κοινωνικού χαρακτήρα ντοκουμενταρίστικης φωτογραφίας, Josef Koudelka.


 Ο Koudelka ξεκίνησε να φωτογραφίζει το 2008 στο Ισραήλ λαμβάνοντας μέρος σε ένα συλλογικό project με τίτλο «Αυτός ο Τόπος», στο οποίο συμμετείχαν 11 φωτογράφοι μεταξύ των οποίων και οι Stephen Shore, Wendy Ewald, Jeff Wall, Frédéric Brenner από το οποίο και προέκυψε μια ομαδική έκθεση. Καθένας από αυτούς επικέντρωσε την προσοχή του σε διαφορετικά μέρη. Ο Koudelka, φωτογραφίζοντας σε ασπρόμαυρα πανοραμικά επί πέντε χρόνια εντατικά στις περιοχές γύρω από τις εγκαταστάσεις του τείχους αλλά και μέσα σε κάποιες από αυτές, σε θρυλικά μέρη όπως ο Τάφος της Ραχήλ στη Βηθλεέμ ή το Qalandiya Checkpoint στη Ραμάλα, μας παραδίδει ένα μνημειώδες έργο που κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Τείχος: Ισραηλινά & Παλαιστινιακά Τοπία, 2008-2012», από την Aperture to 2013.

Στις διαδρομές του αυτές τον ακολούθησε κατά βήμα ο κινηματογραφιστής και φωτογράφος Gilad Baram, ο οποίος στήριξε το εγχείρημα αυτό σε ό,τι οργανωτικής φύσης ζήτημα χρειαζόταν και ταυτόχρονα κατέγραψε με την κάμερά του τη μέθοδο με την οποία εργάστηκε ο Koudelka. Δίνοντας έμφαση κατά κύριο λόγο στο κοινωνικό τοπίο το οποίο αποτέλεσε το θέμα της φωτογραφησης, το οποίο υπήρξε η κινητήριος δύναμη για την πραγματοποίηση της φωτογράφησης και το οποίο επικαθορίζει, τελικά, σε μεγάλο βαθμό και το περιεχόμενό των φωτογραφιών, ο Baram κάνει σαφές ότι η διαδικασία στην οποία μπαίνει ένας τέτοιας στόφας concerned photographer δεν ειναι μια αυτοαναφορική έκφραση προσωπικών συναισθημάτων, αλλά μία βαθειά σχέση με τον κόσμο που φλέγεται από το πάθος της δράσης για κοινωνική αλλαγή.

Το οδοιπορικό αυτό οδήγησε στην παραγωγή ενός σπάνιου ντοκιμαντέρ που αφενός αποτελεί έναν δυνατό διάλογο ανάμεσα στην κινηματογράφηση του Baram και τις φωτογραφικές συνθέσεις του Koudelka και αφετέρου μια οπτικοακουστική απόδοση της συμπυκνωμένης βίας που επιβάλλουν τα σύνορα, μια οπτικοακουστική απόδοση ενός πολέμου που δεν τελειώνει ποτέ, μια οπτικοακουστική απόδοση του ασφυκτικού ελέγχου επάνω σε τσακισμένες ζωές. «Το τείχος υπάρχει για να καθυποτάσσει τον υγιή θυμό για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο», λέει ο ακούραστος 78χρονος που σέρνεται μπλεγμένος μέσα σε συρματοπλέγματα για να δράσει με το δικό του «όπλο» μέσα στην κοιλιά του κήτους.

Το ντοκιμαντέρ κυκλοφόρησε το 2015 και από τότε έχει ταξιδέψει σε διεθνή κινηματογραφικά και φωτογραφικά φεστιβάλ και έχει προβληθεί σε ταινιοθήκες και μουσεία ανά τον κόσμο, ικανοποιώντας την επιθυμία του φωτογράφου να δείξει στους ανθρώπους κάτι που πιθανώς να μην είχαν δει. Και αυτό το κάτι δεν είναι πτώματα ή συμπλοκές. Είναι χώροι. Είναι αυτοί οι χώροι που αποτελούν τις αμείλικτες συντεταγμένες του θανάτου.



 Το ντοκιμαντέρ είνα παραγωγή της Nowhere Films και συμπαραγωγή των Produkce Radim Procházka, Czech TV, Czech Film Center και Post Republic.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
πηγή :aldebaran-Δημήτρης Κεχρής  
φωτογραφίες  εδω 

Πάγωσε η αλατιέρα

Στου διοικητηρίου μια άκρη
φεκόσιτα μαζεύονται,συζητάνε 
αλάτι Ιμαλαίων ζαλόνονται στη πλάτη
σηκώνουν τα σακιά και ξεκινάνε

ΥΓ.Από το γραφείο Πρωθυπουργού Θεσσαλονίκης ανακοινώνεται οτι η κατάσταση θα αντιμετωπισθεί άμεσα .Στρατός φεκόσιτων βρίσκεται ήδη στους δρόμους ,με ροζουλί αλάτι Ιμαλαίων ,το οποίο  αφ'ενός είναι συνηθισμένο σε χαμηλές θερμοκρασίες ,και αφεδύο ταιριάζει με τον κοσμοπολιτιζζμό Δημάρχου και κυβερνησάρας .Αφήνουμε πίσω το παλιό .
 
 Φωτογραφία :Διαδηλώνω γιά την πατρίδα μου καί στό όνομα όσων της χάρισαν τη ζωή τους
#ταξίμια_της_Αριάδνης

Καλὰ ἂν θέλεις νὰ περνᾶς στὸ Καϊμακτσαλὰν νὰ πᾶς


Σύμφωνα με δημοσίευμα του ΒΗΜΑτοδότη

"Ισως να θυμάστε ότι ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης Βασ. Παπαγεωργόπουλος, καταδικασθείς (σε πρώτο βαθμό) σε ισόβια για υπεξαίρεση, κατάφερε (με νόμο του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης Ν. Παρασκευόπουλου) να αποφυλακιστεί λόγω προβλημάτων που αντιμετώπιζε με την καρδιά του. Τον έβγαλαν δηλαδή καρδιοπαθή και τον αποφυλάκισαν. Ε, λοιπόν, σας πληροφορώ ότι το τριήμερο των Θεοφανίων ο καρδιοπαθής (με δικαστική βούλα) πρώην δήμαρχος το πέρασε κάνοντας σκι στο Καϊμακτσαλάν. Σύχναζε, όπως μου είπαν, σε ταβέρνα του χωριού Αγιος Αθανάσιος και πάντοτε «χτυπούσε» ένα αγριογούρουνο, το οποίο έτρωγε με όρεξη. Στους έκπληκτους πελάτες της ταβέρνας δεν μιλούσε βεβαίως για τα θέματα υγείας που αντιμετωπίζει, αλλά για τα κατορθώματά του στο σκι και το πόσο γρήγορα κατέβαινε τις πλαγιές νικώντας ακόμα και 16άρηδες."

Αντί οποιουδήποτε σχολιασμού αφήνουμε την αφήγηση απρόσμενων ιστοριών (του
Καϊμακτσαλάν) στον Αργύρη και τους Χειμερινούς κολυμβητές .


  Ἄλλοι ἔχουνε τὰ πλούτη, ἄλλοι ἔχουν τὰ λεφτὰ
κι ἄλλοι στὴ ζωὴ ἐτούτη ἔχουν μόνο τὸν νταλγκᾶ,
ἔχουν νταλγκᾶ.
Ἄλλοι δὲν ἔχουν ποῦ νὰ πᾶν᾿
κι ἄλλοι τραβᾶν᾿ Καίμακτσαλαν.

Ἄλλοι στὰ σαλὲ κοιμοῦνται καὶ στὰ χιονοδρομικά,
κι ἄλλοι πάλι δὲ θυμοῦνται πῶς περνᾶνε φτωχικά,
μπατίρικα.
Καλὰ ἂν θέλεις νὰ περνᾶς στὸ Καϊμακτσαλὰν νὰ πᾶς,
ἔχει ταβέ᾿ νὰ φά᾿ νὰ σκά᾿,
ἔχει λουτρὰ νὰ κάνεις σπά.

Ἄλλοι ζοῦνε στὴ μιζέρια καὶ δὲν ἔχουνε νὰ φᾶν᾿
κι ἄλλοι στέλνουνε χαμπέρια ἀτ᾿ τὸ Καϊμακτσαλάν,
Καϊμακτσαλάν.
Ἄλλους τοὺς λέν᾿ στὰ σπὰ νὰ πάς
κι ἄλλους τοὺς κόψαν τὸ ΕΚΑΣ.

Στίχοι: Χρήστος Ραζάκος
Μουσική: Θεόδωρος Ανανιάδης
Αργύρης Μπακιρτζής - Διονύσης Ρούσσος -Κώστας Σιδέρης - Μιχάλης Σιγανίδης


9 Ιανουαρίου 2017

Ο Μουζάλας ανέλαβε δράση ..


 Έλυσαν το πρόβλημα με τις κατεψυγμένες σκηνές προσφύγων στη Μόρια ,απαγορεύοντας τη φωτογράφιση .
Αν απαγορεύσουν να γράφεται και οτιδήποτε σχετικό για φτώχεια ,ανεργία,κατασχέσεις, θα εξαφανιστούν και αυτά τα προβλήματα.

ΥΓ. Σε ποιες τσέπες πήγαν τα 700.000.000 ευρώ που διαχειρίζονται ΜΚΟ έτσι κι αλλιώς δεν γράφεται τίποτε ,οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα .
 syriza_xeftiles
  
Διαδηλώνω γιά την πατρίδα μου καί στό όνομα όσων της χάρισαν τη ζωή τους



μικρή μπουκίτσα ποίησης


Αν δεν ήταν φωτογραφία ,θα ήταν μικρή μπουκίτσα ποίησης ,δηλαδή Haiku 

"καυχησιάρικο"
λέει η χιονονιφάδα
στ΄ άσπρο γιασεμί
(Martin Berner )

Εξαιρετική φωτογραφία της Lisa Manly από τη χιονισμένη Σκόπελο
Haiku ,17 συλλαβές ο κόσμος όλος